ถึงบูมเพื่อนรัก

เต๋าอยากขอโทษ ที่บางทีละเลย ไม่ได้ใส่ใจแกเท่าที่ควร ไม่รู้ว่าแกเจ็บ ไม่รู้ว่าแกป่วย
จนบางครั้งแกต้องทนทุกข์ทรมาณตั้งนาน กว่าเต๋าจะรู้ แล้วรีบพาไปหาหมอ

เต๋าอยากขอโทษ ที่ไม่สามารถหาเงินมารักษาขาแกให้กลับมาเดินเป็นปกติได้อีก

เต๋าอยากขอโทษ ที่ไม่ได้อยู่ด้วยตอนลมหายใจสุดท้ายของแกนะเจ้าบูม
เต๋าไม่คิดว่า เต๋าออกเดินทางไปหาคำตอบให้ตัวเองครั้งนี้ กลับมาจะไม่ได้เห็นหน้าแกอีก
ถ้าย้อนเวลาได้ เต๋าจะไม่ไปไหน จะอยู่ดูแลแกจนลมหายใจสุดท้าย
จะไม่ทิ้งให้แกต้องจากไปอย่างเดียวดายอย่างนี้
เต๋าขอโทษอย่างสุดหัวใจเท่าที่มนุษย์คนนึงจะสามารถทำได้

เต๋าอยากขอบคุณกับมิตรภาพดีๆ ขอบคุณที่เคยอยู่เคียงข้างเต๋ามาตลอด
ไม่ว่ายามทุกข์หรือสุข ยามเหงา ยามเศร้า...

ขอให้รับรู้ไว้นะ
ถึงแกจะเป็นหมา แต่เต๋าสามารถเรียกแกเต็มปากว่า "เพื่อน"
ได้มากกว่าเพื่อนบางคนที่เป็นมนุษย์ซะอีก
ถึงแกจะเป็นหมา อาจจะไม่รับรู้เรื่องอะไรมาก
แต่แค่มีแกมาอยู่ข้างๆ มันก็เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดในโลกแล้ว



สุดท้าย เต๋าอยากบอกว่า
ถึงเราจะไม่ได้อยู่เคียงข้างกันตอนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต
แต่จากนี้ไป "เจ้าบูม" แกจะอยู่ในหัวใจของมนุษย์คนนี้ตลอดไป

หลับให้สบาย...แล้วสักวันเราจะต้องได้พบกันใหม่